Kościół Narodzenia
Najświętszej Marii Panny

Sanktuarium Matki Bożej
Uzdrowienia Chorych

Matka Boża
Uzdrowienia Chorych

Diecezja Świdnicka

 width=

Lądek Zdrój znany jest przede wszystkim jako uzdrowisko. Występują tu radoczynne (zawierające radon) cieplice siarczkowe i fluorkowe.  Pierwsza informacja o wykorzystaniu tutejszych wód pochodzi z 1241 roku. Stąd Lądek-Zdrój uznawany jest za najstarsze uzdrowisko w Polsce.

Dopiero ponad pół wieku po założeniu miasta, w 1358 roku, powstała tu parafia katolicka istniejąca do dziś, z przerwą w okresie reformacji w latach 1546–1624. Kościół został wzniesiony w latach 1688–92 przez lądeckiego budowniczego Weysera w miejscu wcześniejszego kościoła gotyckiego.
Rok po oddaniu kościoła do użytku miało miejsce tragiczne wydarzenie. W dniu święta Narodzenia NMP, 8 września 1693 roku, na skutek przeciążenia zbyt dużą ilością wiernych zawalił się chór. Zginęło wówczas 55 osób, a ponad 100 zostało rannych. Zabici zostali pochowani w zbiorowej mogile obok kościoła, od strony rzeki.
Kościół został konsekrowany dopiero 7 sierpnia 1701 roku przez arcybiskupa praskiego J.J. Breunera, któremu towarzyszył biskup pomocniczy, lądeczanin Vitus Seipel. Po przebudowie otrzymał on formę zbliżoną do obecnej. W połowie XVIII wieku nieco wydłużono prezbiterium i nawę wzbogaconą o chór.
Po pożarze w 1804 roku dobudowano przy wejściu głównym dwukondygnacyjną kruchtę z obustronnymi schodami, od południa drugą kruchtę, oraz nadbudowano gotycką wieżę, którą nadbudowano ponownie w 1815 roku i przykryto cebulastym hełmem.Wnętrze kościoła to halowa nawa o długości 24 m, szerokości 12,5 m i wysokości 18 m. Nawa przykryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, typowym dla baroku. Bogata dekoracja zdobi łuk tęczowy girlandami owoców, kwiatów i figury czterech puttów. Malowidła pędzla W. Reinscha w kartuszach na sklepieniu pochodzą dopiero z 1904 roku i przedstawiają sceny z życia Najświętszej Maryi Panny.
Poniżej nich malowane podobizny świętych: św. Cecylii, patronki muzyki kościelnej i św. Grzegorza, patrona śpiewaków i naukowców, św. Wacława, patrona Czech i św. Jadwigi, patronki Śląska oraz św. Wincentego a` Paulo, patrona dzieł miłosierdzia chrześcijańskiego i św. Elżbiety patronki zakonu św. Franciszka. Znajdujące się niżej płaszczyzny pomiędzy pilastrami były pokryte kiedyś XVII-wiecznymi freskami, z których zachowały się tylko cztery w prezbiterium. Są to od lewej: scena z uczty w Kanie Galilejskiej, chrzest Jezusa, objawienie Dziecięcia pasterzom oraz pokłon Trzech Króli. Zostały one odsłonięte w trakcie remontu kościoła spod jednowarstwowego tynku. Pozostałe pola w nawie głównej zajmują teraz obrazy Męki Pańskiej z XIX wieku.
Imponujący ołtarz z 1791 roku jest dziełem Michała Ignacego Klahra i wykonany został w całości z drewna polichromowanego. W centrum ołtarza, ponad bogatym tabernakulum znajduje się wysoka nisza z ustawioną w niej figurą Marii stojącą na kuli ziemskiej. Po bokach od strony lewej, w mniejszych niszach stoją figury Abrahama i Dawida, zaś dalej na konsolach, odpowiednio św. Piotra i św. Pawła. Na styku prezbiterium i nawy znajduje się grupa "Ukrzyżowanie" z 1741 roku, jedno z najwybitniejszych dzieł Michała Klahra, oraz ambona z wieńczącą baldachim figurą Chrystusa, którego dziełem są również pozostałe rzeźby i meble kościelne. Z najnowszej historii parafii warto podkreślić, że od 1972 roku kościół był systematycznie remontowany, konserwowany i restaurowany wewnątrz.

Kaplica zdrojowa pw. Najświętszej Marii Panny Uzdrowienia Chorych została zbudowana z inicjatywy hrabiego Zygmunta Hoffmanna. On też przekazał pewną kwotę na wojnę z Turcją; tak więc Lądek ma też jakiś udział w rozgromieniu potęgi sułtańskiej.
Przed kaplicą stoi figura Matki Boskiej ufundowana około 1887 roku przez Antoniego Krzyżanowskiego, budowniczego i fabrykanta poznańskiego, częstego gościa w Lądku. Kaplicę wzniesiono w 1679 roku, rok później poświęcił ją dziekan M. Podchorski, a w 1690 roku poszerzono ją o dwie nawy boczne. Jest to budowla trzynawowa, o sklepieniach kolebkowych. W ołtarzu głównym znajduje się barokowa figura Matki Bożej z Dzieciątkiem z 1674 roku, zaś nad ołtarzami bocznymi, wykonanymi przez Aloisa Schmidta w 1926 roku, obrazy św. Anny i św. Józefa. Obrazy te, jak i pozostałe: Wniebowzięcie NPM, Zmartwychwstanie, Chrzest Chrystusa pochodzą z XVIII wieku i są przypisywane Michałowi Willmannowi, największemu śląskiemu malarzowi barokowemu. Pewną osobliwością wystroju kaplicy są też malowidła ścienne z nawy głównej. Przedstawiają Czterech Ewangelistów, a na sklepieniu widnieje siedem malowideł opatrzonych kartuszami. Od strony prezbiterium widzimy wymalowane litery alfa i omega – symbole Chrystusa. Pośrodku znajduje się malowidło przedstawiające przechyloną wagę – symbol Sądu Ostatecznego, a naprzeciwko prześwietlone niebiańskim światłem chmury – symbol nieba. Elewacja frontowa, o podziale pilastrowym, zwieńczona jest rzeźbami Matki Bożej, św. Anny i św. Józefa. Minister von Hoym ufundował dla kaplicy bijący zegar, który uroczyście zaczął odmierzać czas w dniu 56. urodzin fundatora: 20 lipca 1795 roku o godzinie 12.00. 

Ladek_Zdroj04.jpg
Ladek_Zdroj07.jpg
Ladek_Zdroj10.jpg
Ladek_Zdroj15.jpg
Ladek_Zdroj16.jpg
Ladek_Zdroj27.jpg
Ladek_Zdroj12.jpg
Ladek_Zdroj21.jpg
Ladek_Zdroj28.jpg
Ladek_Zdroj22.jpg
Ladek_Zdroj24.jpg
Ladek_Zdroj25.jpg
Ladek_Zdroj26.jpg
Ladek_Zdroj29.jpg
Ladek_Zdroj01.jpg
Ladek_Zdroj_uzdrowisko_02.jpg
Ladek_Zdroj_sankt_02.jpg
Ladek_Zdroj_sankt_04.jpg
Ladek_Zdroj_sankt_11.jpg
Ladek_Zdroj_sankt_05.jpg
Ladek_Zdroj_sankt_08.jpg
Ladek_Zdroj_sankt_13.jpg
Ladek_Zdroj_sankt_17.jpg
Ladek_Zdroj_sankt_18.jpg